Dawno dawno temu był sobie pokoik, przepraszem... jest sobie pokoik. Mały i ciasny ale w każdym bądź razie własny. Jego ściany są pokryte miękkimi różowymi poduszkami tak jak i podłoga i sufit. Ani śladu drzwi, okien. Cisza. Po krótkiej serii znęcania się nad gadającą ścianą. Padłam na ziemie na buźkę. Lubieżny uśmiech wykrzywił mą twarz. Spojrzałam na sweterek. Tak biały jak anielskie szaty - prezent od rodziny. Rękawy miał zawiązane z tyłu w piękną ala Barbie kokardę. Trochę jest przyciasny i gryzie ale i tak kocham mój sweterek Umino x]. Toteż zenon i Pan miś są cholernie zazdrośni, bo kompleks i tak mnie olewa, a barwa i barwnik i reszta psycholi gdzieś się ulotnili... dziwne. Co?. Co mówisz?. Ach tak... no to cała ja x].

Aj, aj , aj... zapomniłam... jestem (N I E) normalna!. Muhahahaha!. ^^.


morfii.deviantart.com